Η ελαιοκαλλιέργεια, εδώ και αιώνες, αποτελούσε, ως γνωστόν, την κύρια ενασχόληση των κατοίκων της περιοχής. Το λάδι ήταν εκείνο το προϊόν που τα δύσκολα εκείνα χρόνια της οικονομικής δυσπραγίας, στήριξε και βοήθησε όχι μόνο την επιβίωσή των οικογενειών, αλλά την κάλυψη και των άλλων αναγκών τους.

Για το άλεσμα της ελιάς, αρχικά υπήρχαν απλές κατασκευές παραγωγής λαδιού, οι λεγόμενοι Μύλοι, Από αυτούς προέκυψαν ποιο σύγχρονες, πιο ανταγωνιστικές μονάδες, τα νυν ελαιοτριβεία, τα οποία και αυτά στην αρχή είχαν απλούστερη και κάπως διαφορετική δομή σε σχέση με τα σημερινά. Σ αυτά δεν υπήρχαν Φυγοκεντρικά συστήματα για το διαχωρισμό των συστατικών της ελιάς (αντ’ αυτών υπήρχαν υδραυλικά πιεστήρια), και η κίνησή όλης της μονάδας, στην αρχή, γινόταν με τη θέρμανση του νερού, μετά με την καύση του πετρελαίου και τελευταία με τον ηλεκτρισμό.

Την εποχή εκείνη όλα αυτά ανήκαν σε ιδιώτες, οι οποίοι εκ των πραγμάτων μονοπωλούσαν την όλη διαδικασία. Από μόνοι τους όριζαν και αποφαίνονταν για την ποιότητα και την τιμή πληρωμής των λαδιών των παραγωγών.

Τη δεκαετία του 1920 και μάλιστα μετά τη Μικρασιατική καταστροφή, οι οικονομικές συνθήκες ήταν ιδιαίτερα δύσκολες. Ο αγώνας για τον επιούσιο αποτελούσε καθημερινή έγνοια για μεγάλο μέρος του πληθυσμού της χώρας.